Klóbindandi efni vísa almennt til lyfja sem koma í veg fyrir klómyndun. Þeir vísa venjulega til einnar eða fleiri málmjóna sem sameinast ákveðnum málmjónum til að koma í veg fyrir frásog eða losun málmjóna og ná þannig fram áhrifum þess að koma í veg fyrir eitrun.
Klóbindandi efni eru aðallega notuð til að koma í veg fyrir útfellingu lyfja, og innihalda venjulega katjónísk klóbindandi efni, anjónísk klóbindandi efni, osfrv. Katjónísk klóbindiefni eru aðallega tvínatríumetýlendíamíntetraasetat, deasetýllanósínhýdróklóríðsprautun o.s.frv., en anjónísk klóbindiefni eru aðallega þrísílínhýdroxíð, magnesíumhýdroxíð. o.s.frv. Þessi klóbindandi efni valda almennt ekki skaða á mannslíkamanum, en ef sjúklingar nota þau í langan tíma geta þau valdið of miklum málmjónum í líkamanum, sem leiðir til málmaeitrunar. Sjúklingar geta fundið fyrir ógleði, uppköstum, sundli og öðrum einkennum. Mælt er með því að sjúklingar noti lyf til meðferðar undir handleiðslu læknis og ættu ekki að taka lyf í blindni á eigin spýtur til að forðast óþægindi af völdum óviðeigandi lyfja.
Að auki þurfa sjúklingar að borga eftirtekt til að forðast að borða matvæli sem innihalda málmjónir, svo sem þara, þang, osfrv., meðan á notkun klóbindandi efna stendur, til að hafa ekki áhrif á verkun lyfsins. Á sama tíma þurfa sjúklingar að gæta þess að forðast að borða sterkan og ertandi mat, eins og chilipipar, Sichuan piparkorn o.s.frv., meðan á notkun klóbindandi efna stendur, til að hafa ekki áhrif á áhrif lyfjameðferðar. Ef sjúklingur fær einkenni óþæginda er mælt með því að leita læknis í tíma.

